ตอนที่ 119 บทส่งท้าย-จันทร์ในบ่อน้ำ

ความมืดยามราตรีมาเยือนแล้ว ในอากาศยังหลงเหลือความเย็นสบายยามกลางวันที่ยังไม่จางหายไปหมด

จันทร์เสี้ยวเรียวเล็กแขวนสูงเหนือศีรษะ เมื่อลมกรรโชกหวีดหวิวและเส้นเมฆบางเบาพัดผ่าน มันก็กระเพื่อมไหวในอากาศ ประหนึ่งสิ่งในกระจก เงาในน้ำ

แสงเงาประปรายทอดเศษเสี้ยวสีเงินเลือนลอยไม่แน่นอนในป่า สะท้อนเงาร่างเสื้อคลุมยาวที่โดดเดี่ยวอยู่กลางลานโล่งกลางป่า ใบหน้าครึ่งล่างใต้หมวกคลุมที่เต็มไปด้วยแผลไฟไหม้เก่าแก่และแผลเป็นบิดเบี้ยวเล่าถึงข้อเท็จจริงว่าเขาเคยผ่านความตายมาแล้วอย่างเงียบงัน

ข้างเงาร่างนั้นคือบ่อน้ำแห่งหนึ่ง ปูนซีเมนต์หยาบกร้านราวกับแผลเป็นเก่าแก่นานปี ถูกเผาลนปิดปากบ่อน้ำอย่างผิดธรรมชาติ ลวดลายซับซ้อนที่สลักบนปูนซีเมนต์ไม่เข้าพวกกับพืชพรรณที่เติบโตอย่างไร้ระเบียบโดยรอบ

สิ่งที่มีนามว่าเจียงเยี่ยน เคยเป็นมนุษย์ ตอนนี้ถือได้เพียงศพมีชีวิต เดินโซเซเข้าใกล้ปากบ่อน้ำ ย่อตัวลงอย่างช้า ๆ ลูบตามร่องระหว่างอิฐกระเบื้อง แล้วส่งเสียงกรีดแหลมแหบพร่าขึ้น