ตอนที่ 90 สุขทุกข์ของแต่ละคนไม่ได้รู้สึกร่วมกัน

โลกที่ผู้คนอาศัยอยู่ถูกห่อหุ้มด้วยกำแพงสูงสีเทา คนส่วนใหญ่ตลอดชีวิตอาศัยอยู่ในกำแพงนี้ คิดว่าเท่าที่สายตามองเห็นคือสีพื้นทั้งหมดของจักรวาล

มีเพียงคนส่วนน้อยที่เพราะความอยากรู้อยากเห็น สติปัญญา หรือโชคบริสุทธิ์เท่านั้นที่ข้ามกำแพงออกไปได้ จึงจะมองเห็นสีสันนับพันนับหมื่นที่ทำให้ตาพร่ามัวและไม่อาจใช้คำอธิบายตามสามัญสำนึกนอกกำแพง……

“เสียดายที่เจียงเยี่ยนสูญหาย”

ลั่วเฉินยัดกลับเข้าที่ซึ่งเป็นตำแหน่งเดิมในกองหนังสือซึ่งต้นฉบับที่เต็มไปด้วยลายมือแน่นขนัดอย่างมีความเสียดายอยู่ไม่น้อย: “ไม่อย่างนั้นผมอาจได้เป็นเพื่อนกับเขา”

เนื้อหาที่บรรยายในข้อมูลเหล่านี้ตรงกันพอดีกับคำอธิบายเกี่ยวกับ “พระมารดาเสวียนหนี่ว์วา” ในความทรงจำของลั่วเฉิน เพียงแต่เอกสารโบราณเหล่านี้ตั้งชื่อแบบตะวันตกให้มันว่า แพะดำแห่งป่าที่ให้กำเนิดลูกหลานนับหมื่น