กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
วันรุ่งขึ้น ณ สาขาสมาคมกักกัน
“อีหลิง มาเปลี่ยนเวรแล้วเหรอ”
นักวิจัยที่คุ้นเคยกันคนหนึ่งทักอีหลิง ซึ่งมีรอยคล้ำใต้ตาเข้มจัดและสีหน้าเหนื่อยล้า ด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “เมื่อคืนพักผ่อนไม่พอเหรอ? เพิ่งได้ร่วมงานเฝ้าระวังแนวหน้าครั้งแรก เลยตื่นเต้นเกินไปใช่ไหม? ทำใจให้สบาย ต่อไปเจออีกสักสองสามครั้งก็ชินแล้ว”
อีหลิงพยักหน้าตามมารยาท แต่ในใจกลับท่องว่า ไม่ ฉันไม่อยากเจอวัตถุกักกันมาดักขวางหน้าประตูอีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด
คนในทีมเฝ้าระวังตาบอดกันหมดหรือไง? เมื่อคืน C-180 แอบหนีออกไปตั้งค่อนคืน จนมาถึงหน้าบ้านฉัน พวกเขากลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด? คราวนี้ดีเลย พอสิ่งนั้นจากไป มันต้องแทรกซึมหายเข้าไปในฝูงชนมหาศาลแล้วแน่ ๆ จะล็อกเป้ามันอีกครั้งก็ไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร...