กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ผมชื่อลั่วเฉิน”
“ผมเป็นนักศึกษาปีหนึ่งสาขาคติชนวิทยา มหาวิทยาลัยมี่ซือ”
ที่ข้างหูเขาได้ยินเสียงพึมพำแผ่วเบาราวกับพึมพำกับตัวเอง...
ลั่วเฉินลืมตาขึ้นอย่างมึนงง ในใจโล่งใจว่าอาการนอนไม่หลับสิ้นสุดลงเสียที ตนได้นอนหลับเต็มอิ่ม สิ่งที่ปรากฏแก่เปลือกตาคือเพดานโรงแรมที่มีคราบเปื้อน... ไม่สิ เดี๋ยวก่อน
ชั่วพริบตาที่สายตาจับโฟกัส ลมหายใจของเขาชะงักงัน
ไม่ใช่ นั่นคือห้องนั้น ห้องแคบ ๆ ในอพาร์ตเมนต์หูซิง เขากลับมาแล้วหรือ?
“!” เขาลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน เพ่งมองเพดานเบื้องหน้าที่ไม่ค่อยคุ้นนัก นั่นคือห้องเล็ก ๆ ในอพาร์ตเมนต์นั้น เขากลับมาได้อย่างไร?