กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ปากกาที่จางเหวินฮ่าวใช้ไม่เคยเปลี่ยนเลย มันเป็นปากกาที่เก่าแก่มาก ลำตัวดำคล้ำ รูปแบบคล้ายคลึงปากกาหมึกซึม ไม่มีฝาปิด และไม่มีตราสินค้าใด ๆ เมื่อเชื่อมโยงกับร่างแท้จริงของอสุรกายที่เป็นหมึก ก็แทบจะยืนยันได้ว่าคือมันแน่นอน!
“ดีมาก อย่างน้อยผมก็แน่ใจรูปร่างหน้าตาของสิ่งนั้นแล้ว แต่มีอะไรทำให้ตาแก่คนนี้ปลีกวิเวกไปกระทันหัน?”
ปัง ปัง ปัง!
เสียงกระแทกหนัก ๆ ดังขึ้นเป็นเสียงระเบิดสนั่นที่บานประตูโลหะหนาโดยฉับพลัน ขัดจังหวะความคิดของลั่วเฉิน ทันใดนั้น เสียงโหยหวนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวของกัวข่ายเทียนก็ดังลอดเข้ามาจากนอกประตูอย่างชัดเจน:
“เสี่ยวหาน! ลั่วเฉิน! เปิดประตูสิ! ช่วยผมด้วย! พวกมันตามมาแล้ว! เปิดประตู—”
สายตาของทุกคนกวาดไปรวมที่กัวข่ายเทียนในห้องในทันที ฝ่ายหลังพูดติดอ่างอยู่ครู่หนึ่ง แม้มีปากร้อยก็แก้ตัวไม่ได้