เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ผมจ้องมองพวกเขามาตลอด
ตั้งแต่พวกเขาก้าวเข้าสู่ทางเดินใต้ดินสายนี้ ตั้งแต่รองเท้าบูตของพวกเขาเหยียบลงบน “ผิวหนัง” ของผมที่เริ่มเต้นเป็นจังหวะอย่างช้า ๆ