ตอนที่ 28 คนส่วนใหญ่

แกร์ฮาร์ดค่อย ๆ ฟื้น เขาส่ายหัวที่ยังสะลึมสะลือเล็กน้อย มองฝุ่นผงบนเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเลื่อนลอย แล้วมองตรอกมืดสลัวอีกครั้ง: “ผมมาหลับตรงนี้ได้ยังไง?”

เขาพึมพำ พลางนวดลำคอและหัวไหล่ที่ปวดเมื่อย รู้สึกเพียงว่าตัวเองคงทำงานเหนื่อยแล้วเผลอหลับไปงีบหนึ่ง จึงปัดฝุ่นผง ด้วยความสับสนเล็กน้อย เดินต่อไปยังทิศทางบ้านของตัวเอง โดยจำอะไรไม่ได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

ในจุดบอดสายตาของเขา ตรงเงามืดด้านหลังตรอก ดวงตาสองคู่มองส่งเขาจากไป

“แค่ออกเสียงคำที่ติดขัดปากไม่กี่คำก็ทำให้คนสูญเสียความทรงจำได้ ช่างเป็นพละกำลังที่น่ากลัวจริง ๆ”