ตอนที่ 26 เจรจา (2)

ไฮน์ริชมองตามทิศทางที่นิ้วมือของลั่วเฉินชี้ไป หรี่ตาจำแนกได้ครู่หนึ่ง จากนั้นทันทีส่ายหน้าอย่างช้า ๆ สีหน้าเผยออกมาซึ่งการหวนรำลึก:

"ไม่...นี่ไม่ใช่ผมวาด" นิ้วมือของเขาไร้จิตสำนึกถูผ้าหยาบกร้านของกางเกงช่างที่หัวเข่า "วงพวกนี้ กับโน้ตดนตรีนี้ ผมไม่ค่อยมีภาพจำ แผนที่นี้มีอายุหลายปีแล้ว ตอนที่เหมืองยังอยู่ พวกเราบางครั้งก็ยืมไปใช้ เติมแก้ไปเรื่อยบนนั้นก็เป็นเรื่องปกติ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนพยายามค้นหาความทรงจำเก่าแก่ "แต่พอพูดถึงเสียงในเหมืองใต้ดิน คุณยกขึ้นมาแบบนี้ ผมก็นึกขึ้นได้ เป็นเรื่องนานมากแล้ว ตั้งแต่ตอนที่ผมยังเป็นเด็กวัยกำลังโต ก็เคยได้ยินคนแก่เล่า"