กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เอี๊ยดอ๊าด——
"ฉันกลับมาแล้ว"
ลั่วเฉินถือโอกาสแขวนเสื้อคลุมที่ดูยับย่นหลังจากเดินทางไกลไว้บนราวแขวนเสื้อ อย่างระมัดระวังเขายกกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้อง แล้วเปิดฝากระเป๋า
ด้านในอัดแน่นด้วยตำราโบราณเหลืองซีดและแผ่นกระดาษที่กระจัดกระจาย ขอบกระดาษบิดงอเล็กน้อย สีหม่นทึบ มองลาง ๆ พอเห็นร่องรอยการกัดกร่อนจากลมทะเลมาเป็นเวลานาน
สิ่งเหล่านี้คือของที่ระลึกที่ลั่วเฉินนำกลับมาหลังการเดินทางครั้งนี้ อีกสักครู่เขาจะนั่งที่โต๊ะหนังสือเพื่อดูดซับความรู้ที่ถูกกาลเวลาฝังกลบ แต่ตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่สิ่งเหล่านี้