กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“เสี่ยว… เอ่อ…” จางหลานถูเอ่ยปากแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องคำเรียกขาน
“เรียกผมว่าเสี่ยวลั่วเหมือนเดิมก็พอ คำเรียกขานไม่สำคัญอะไร” ลั่วเฉินโบกมือ น้ำเสียงตามอำเภอใจ “อีกอย่าง พวกคุณถามอยู่ตรงนี้ก็ช่วยให้ผมเรียบเรียงความคิดได้ด้วย”
“ได้ เสี่ยวลั่ว” จางหลานถูถอนหายใจโล่ง นึกถึงสถานการณ์ตอนแยกกันลงมือก่อนหน้านี้ ยังขวัญผวา “พอมาคิดตอนนี้ยังหวาดผวาเลย พวกเราเคยปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวในหอเก็บหนังสือ ถ้าตอนนั้นคุณถูกลอบเล่นงาน…”
“ไม่ใช่ว่าไม่มีทาง” แววตาของเหลียงจิ่วเซิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขานึกถึงตอนที่ประคองลั่วเฉินออกจากวัดวาอารามพร้อมจางหลานถู สภาพมึนงงงุนงงของอีกฝ่าย หรือว่าลั่วเฉินตอนนั้นได้…