บทที่ 356: หอหยกซ่างชิงยังพอให้อภัยได้ แต่กฎทมิฬแห่งเป่ยตี้ไม่ปรานี!

บทที่ 356: หอหยกซ่างชิงยังพอให้อภัยได้ แต่กฎทมิฬแห่งเป่ยตี้ไม่ปรานี!

ในวงการผู้บำเพ็ญมีคำพูดเก่าแก่อยู่ประโยคหนึ่งว่า—“ใต้กฎทมิฬไม่มีวิญญาณอาฆาต บนไม้บรรทัดเทพเทียนเผิงย่อมมองเห็นฟ้ากระจ่าง”

เย่เซียวถือเป็นศิษย์สายสืบทอดวิชาอัสนีแห่งสำนักเหมาซานสายซ่างชิงที่มีรากฐานบริสุทธิ์แท้ๆ แต่พอเจอสำนักเป่ยตี้ เขาก็ต้องหลบทางให้

ไม่มีเหตุผลอื่นหรอก สำนักเป่ยตี้เข้มงวดเกินไป

ในสำนักเต๋า พวกเขารับผิดชอบด้านการสังหารโดยเฉพาะ ไม่เชื่อเรื่องวางมีดฆ่าคนแล้วบรรลุธรรม และไม่พูดถึงการเมตตาช่วยเหลือผู้คน

แก่นของการก่อตั้งสำนักมีเพียงสี่คำ—“ฆ่าอย่างเดียว ไม่ช่วยให้หลุดพ้น”!

ศิษย์ในสำนักเหยียบย่างอยู่ระหว่างสองภพหยินหยาง มือซ้ายถือป้ายบัญชาเหล็กแห่งกฎทมิฬเป่ยตี้ ส่วนมือขวาชักนำทัณฑ์สวรรค์อัสนีหยิน