บทที่ 246: ต้นท้อหยิน

บทที่ 246: ต้นท้อหยิน

“เอ่อ...จำเป็นต้องรอถึงกลางคืนเลยเหรอ?”

เย่เซียวนั่งอยู่ในรถทหาร มองหยางเทา เซี่ยงตง และคนอื่นๆ อย่างพูดไม่ออก

ใครจะคิดว่าเขาตื่นแต่เช้า สุดท้ายกลับต้องเสียเวลารอจนค่ำ

ทุกคนรอจนฟ้ามืด ก่อนจะเริ่มลงมือ

หยางเทากระแอมอย่างกระอักกระอ่วน “แค่กๆ...ยังไงเราก็ต้องให้เกียรติประเทศเพื่อนบ้านกันหน่อย”

ถ้าเข้าไปในประเทศเพื่อนบ้านอย่างเปิดเผยกลางวันแสกๆ เดี๋ยวจะถูกคนเอาไปพูดได้

ไม่ว่ายังไง อย่างน้อยก็ต้องรักษาหน้ากันไว้หน่อย

เย่เซียวขยับริมฝีปากพึมพำในใจ ‘ถึงขั้นเอาผีดิบเหินไปฝังไว้ในบ้านคนอื่นแล้ว ยังจะพูดเรื่องให้เกียรติอะไรอีก?’

‘อีกอย่าง ตอนนี้ชายแดนประเทศพม่ามีผีดิบตาแดงโผล่ขึ้นมา พวกนั้นคงอยากให้เราไปจัดการแทบแย่อยู่แล้ว’