บทที่ 233: สะใจ!

บทที่ 233: สะใจ!

เกียวโต บ้านพักแห่งหนึ่ง

ชายชราคนหนึ่งมีผมขาวโพลน แต่ใบหน้ากลับดูอ่อนเยาว์จนบอกอายุที่แท้จริงไม่ได้

ถ้าจะบอกว่าแก่ ผมของเขาก็ขาวไปหมดแล้ว

แต่ถ้าจะบอกว่ายังหนุ่ม สีหน้าของเขากลับมีเลือดฝาดราวกับเด็กทารก

ชายชราคนนี้กำลังเดินวนไปมาอยู่ในห้องรับแขก มือหนึ่งถือบุหรี่ ขณะที่พื้นสะอาดใต้เท้ากลับเต็มไปด้วยก้นบุหรี่

“ปัง~”

เสียงเปิดปิดประตูทำให้เขาหลุดจากภวังค์

“พ่อ!”

ชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบเดินเข้ามา พอเห็นบุหรี่ในมือชายชราก็ขมวดคิ้ว “พ่อเลิกบุหรี่มาหลายสิบปีแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไม...”