บทที่ 216: เสี่ยวเฮย

บทที่ 216: เสี่ยวเฮย

“ฟ่อ~”

หัวงูขนาดมหึมาชูขึ้นเหนือผิวน้ำ จ้องตรงไปยังโลงศพสำริดบนดาดฟ้าเรือสำราญ

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทุกคนถึงมองเห็นทั้งความเศร้า ความเจ็บปวด และความเสียใจจากแววตาของมัน

“เจ้าแม่อสรพิษสวรรค์... เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ น้าทวดเป็นคนเลือกทางนี้เอง...”

เซี่ยเยี่ยนนีเงยหน้าขึ้นพูดเสียงเบา

เมื่อได้ยินเสียง เจ้าแม่อสรพิษสวรรค์ก็มองเซี่ยเยี่ยนนีแวบหนึ่ง แต่ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ

ไป๋อวิ๋นขมวดคิ้วแน่น ขยับเข้ามาใกล้เย่เซียวแล้วพูดว่า “น้องชาย... เจ้าแม่อสรพิษสวรรค์ตัวนี้...”

แต่พอพูดได้ครึ่งประโยค เขาก็ส่ายหน้า

นั่นยิ่งทำให้เย่เซียวสงสัย “อะไรเหรอ?”