บทที่ 214: เซี่ยโยวหราน

บทที่ 214: เซี่ยโยวหราน

ภายในโลงสำริดไม่มีศพอาถรรพ์อยู่เลย มีเพียงร่างหนึ่งที่กลายเป็นโครงกระดูก

เซี่ยเยี่ยนนีมีสีหน้าตกตะลึง “เป็นแบบนี้ได้ยังไง?”

ยายทวดของเธอมีวิชาอาคมกู่ติดตัว แล้วทำไมภายในร้อยปีถึงเน่าเปื่อยจนเหลือสภาพแบบนี้ได้?

แล้วแมลงกู่บนร่างหายไปไหน?

เจ้าแม่อสรพิษสวรรค์ล่ะ?

เย่เซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย “หรือว่าคนที่อยู่ในนี้จะไม่ใช่ยายทวดของเธอ?”

เซี่ยเยี่ยนนีส่ายหน้า แล้วชี้ไปที่ข้อมือของร่างกระดูก “นั่นคือกำไลที่บรรพบุรุษของฉันมอบให้ยายทวด

ได้ยินมาว่าเธอให้ความสำคัญกับมันยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง

ส่วนข้อมือซ้ายก็เคยได้รับบาดเจ็บจากการเลี้ยงกู่ ทุกอย่างตรงกันหมด...”