บทที่ 179: ค่อย ๆ เล่นกัน~

บทที่ 179: ค่อย ๆ เล่นกัน~

“ตรอกตั๊กแตน!?”

เย่เซียวมองไปทางตะวันออกของเทียนจิ่งเว่ยอย่างเลื่อนลอย ก่อนจะหายลับไปในความมืดยามค่ำคืน

เทียนจิ่งเว่ย ตรอกตั๊กแตน

ดึกมากแล้ว แต่ในตรอกตั๊กแตนยังมีเสียงเพลงพื้นบ้านของโจรสลัดญี่ปุ่นดังแว่วมาครั้งคราว

“ยาอี้ ยาอี้โยะ...”

นักร้องหญิงของโจรสลัดญี่ปุ่นแต่งหน้าขาวโพลน สวมชุดกิโมโน มือถือพัดพับเล็กสองเล่มโบกไปมาไม่หยุด

เบื้องล่างมีโรนินชาวญี่ปุ่นหลายคนนั่งเปลือยอก ดื่มสุราและหัวเราะพูดคุยกันเสียงดัง

“อิโนชิตะ...ดาบเมื่อกี้สวยจริง ๆ แค่ฟันฉัวะเดียว...” โรนินคนหนึ่งทำท่ากวัดแกว่งดาบ “หัวก็ปลิวแล้ว...”