บทที่ 172: ศึกปะทุขึ้น

บทที่ 172: ศึกปะทุขึ้น

ทุกคนมองตามแผ่นหลังของเชียนเฮ่อและพวก แต่ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเจียเล่อที่ยังโบกมือให้แผ่นหลังของเชียนเฮ่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“ครืนๆ~”

เมื่อครู่แดดยังจ้าอยู่เลย แต่จู่ๆ เมฆดำก้อนใหญ่ก็ลอยเข้ามาจากขอบฟ้าไกลลิบ

“ศิษย์อา ฉันรู้สึกใจไม่ค่อยดีเลย...คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ?”

เย่เซียวเม้มริมฝีปากแล้วพูดขึ้น

นักพรตสี่ตาไม่ได้พูดอะไร จริงๆ แล้วเขาเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน

วิธีที่ดีที่สุดคือต้องเผาทิ้ง แต่...

“อมิตาภพ นักพรตสี่ตา

ฉันเห็นไอเคราะห์จางๆ อยู่บนตัวนักพรตเชียนเฮ่อ ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?”