บทที่ 150: อสูร? ชินโต?

บทที่ 150: อสูร? ชินโต?

แววโกรธวาบผ่านดวงตาของนักพรตคางคก เขาแค่นเสียงอย่างเย็นชา “หึ~ ดูจากอายุแล้วนายยังเด็กอยู่แท้ๆ แต่ปากกล้าไม่เบาเลยนะ

ที่บ้านไม่เคยสอนหรือไงว่าต้องเคารพคนแก่และเอ็นดูเด็กน่ะ?”

เย่เซียวเกาหัว คำพูดนี้ฟังดูคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

หลี่ชุนกังที่อยู่ไม่ไกลยกนิ้วโป้งให้นักพรตคางคกในใจทันที ‘สุดยอด!’

เมื่อก่อนเขาเองก็สุดยอดแบบนี้ จนกระทั่งถูกเย่เซียวช็อตจนเกือบตาย

จนถึงตอนนี้ บนร่างกายของเขายังมีแผลเป็นจากการถูกสายฟ้าเผาไหม้อยู่เลย

ทุกครั้งที่นึกถึงมัน ความเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นมาเป็นระลอก

ช่างเป็นบทเรียนที่เจ็บปวดเหลือเกิน!

“เคารพคนแก่และเอ็นดูเด็กงั้นเหรอ?”