กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 124: เรื่องของอิ่นเหิงจบลง
“พี่ใหญ่ โห แม่งสุดยอดจริง ๆ...”
เสี่ยวพั่งนั่งอยู่เบาะข้างคนขับอย่างตื่นเต้น พลางโบกไม้โบกมือเหมือนลิง
“จิ๊บ ๆ...”
เย่เซียวลดกระจกลงอย่างจนใจ สายลมเย็นจากด้านนอกพัดเข้ามา ทำให้เขาได้สูดหายใจเต็มปอดเสียที
“เฉินป๋อ ระหว่างทางพยายามอย่าพูดให้มากนักนะ
เดี๋ยวฉันหาร้านทันตกรรมให้ นายไปขูดหินปูนสักหน่อย...”
ให้ตายเถอะ เมื่อครู่เขาแทบกลั้นหายใจจนตาย ที่สำคัญคือกลิ่นในปากของเจ้าหมูนั่นยังติดอยู่ไม่จาง
ถ้าไม่รู้คงนึกว่ามีใครอึทิ้งไว้ในรถ...
เมื่อครู่นี้เขายังคิดอยู่เลยว่า...รถคันนี้...ไม่เอาแล้วดีไหม?