บทที่ 99: ปฏิกิริยาแปลก ๆ ของคนในหมู่บ้าน

บทที่ 99: ปฏิกิริยาแปลก ๆ ของคนในหมู่บ้าน

เกาซู่อิงกำชับพี่เลี้ยงดูแลผู้ป่วย ก่อนรีบจองตั๋วเครื่องบินกลับบ้านเกิดที่ซานเป่ย

“เย่เซียว ให้ฉันอัปเกรดนายเป็นชั้นหนึ่งดีไหม?”

เกาซู่อิงมองที่นั่งชั้นธุรกิจซึ่งดูคับแคบเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเกรงใจ

จริง ๆ แล้วเธอไม่มีเงินเหลือแล้ว แม้แต่ที่นั่งชั้นธุรกิจก็ยังต้องรูดบัตรเครดิตจ่าย

เย่เซียวส่ายหน้า มองหมู่เมฆสีขาวนอกหน้าต่าง “ไม่ต้องหรอก แค่นี้ก็ดีแล้ว!”

นั่งแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ไม่เห็นต้องลำบากเปลี่ยนที่นั่งเลย

เกาซู่อิงไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาเต็มไปด้วยความขอบคุณ

เมื่อเครื่องบินสั่นไหวเบา ๆ อารมณ์ของเธอก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง ความเหนื่อยล้าสะสมมาหลายวันทำให้เธอดูอ่อนเพลีย

ไม่นานนัก เธอก็เผลอหลับไป ศีรษะเอนพิงไหล่ของเย่เซียวอย่างเป็นธรรมชาติ