บทที่ 70: ต่างฝ่ายต่างรู้กันอยู่แก่ใจ

บทที่ 70: ต่างฝ่ายต่างรู้กันอยู่แก่ใจ

อาเก้ามองรูปเคารพปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักแล้วถอนหายใจยาว “ชิวเซิง ความสัมพันธ์ระหว่างนายกับฉันในฐานะอาจารย์และศิษย์จบลงแล้ว นายเก็บของใช้ให้เรียบร้อย...แล้วไปซะ”

ถึงจะเสียดายมากแค่ไหน แต่ตอนนี้ก็จำเป็นต้องตัดใจให้เด็ดขาด

“อาจารย์...อย่านะ ศิษย์น้องเขา...”

เหวินไฉทำอะไรไม่ถูก เขาคิดว่าถ้าปลอบอาจารย์เหมือนเมื่อก่อน อาจารย์ก็คงหายโกรธ

อาเก้ายิ้มขื่น พลางมองชิวเซิงแล้วพูดว่า “ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักไม่ได้ไม่ให้โอกาสนาย

แถมยังให้ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่นายกลับทำอะไรตามใจตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า

ต่อให้มีความผูกพันมากแค่ไหน ก็ถูกใช้จนหมดแล้ว

บางทีนี่อาจเป็นเคราะห์ที่นายต้องเจอในชีวิต ต่อไปจำไว้ว่าอย่าไปข้องแวะกับภูตผีพวกนั้นให้มาก...”