0296

⬢⬢⬢

ตอนที่ 296 คำบ่นของซ่งเสวี่ยเจียวที่มีต่อหงปิน!

หงปินใจกว้าง สั่งอาหารเนื้อหลายอย่างเป็นพิเศษ ใบหน้าของซ่งเสวี่ยเจียวมีรอยยิ้มที่เหมาะสม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความดูแคลน

หงปินเป็นไอ้หนุ่มจน พาเธอไปกินข้าวก็ยังมาที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ที่เอาไม่ออกสังคมแบบนี้ ไม่เหมือนเฉินเหว่ย ที่พาเธอไปกินข้าวล้วนแต่เป็นเฉวียนจวี้เต๋อ ตงไหลซุ่น สถานที่ระดับสูงแบบนั้น

หงปินเกิดในหมู่บ้านภูเขาเล็ก ๆ ที่ยากจน ตอนเด็กพ่อแม่สอนเขาว่าห้ามทิ้งข้าวปลาอาหาร ต้องกินข้าวในชามให้เกลี้ยง แม้แต่น้ำแกงในจานก็ยังใช้ซาลาเปาจิ้มให้เกลี้ยง

ในทศวรรษแปดสิบที่วัตถุสิ่งของไม่มั่งคั่ง หลายคนท้องยังอิ่มไม่อิ่ม การประหยัดแบบหงปินก็เป็นสภาพที่เป็นอยู่ของหลายคน