0154

⬢⬢⬢

ตอนที่ 154 เธอไม่ได้โง่ขนาดนั้น!

“รองเท้าผ้าฝ้ายคู่ละไม่กี่เจี่ยว คนมีเงินก็ไม่ซื้อ คนจนยิ่งไม่ซื้อ ต่างก็ทำเองทั้งนั้น”

หานหย่งพึมพำ แต่เจียงเหยากลับฟังเข้าไปเต็ม ๆ

ใช่แล้ว เธอเผลอลืมไปได้อย่างไร ผู้ใช้แรงงานที่ขยันขันแข็งต่างมีมือที่ปราดเปรียว เสื้อผ้า รองเท้า ถุงเท้าที่สวมใส่ล้วนทำเองทั้งนั้น

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าแผนการขายที่วางไว้ก่อนหน้านี้สำหรับชนบทอาจจะใช้ไม่ได้จริง

รองเท้าผ้าฝ้ายคู่ละสองหยวน ถ้าทำเอง ต้นทุนสองหยวนสามารถทำได้หลายคู่

คนบ้านนอก สิ่งที่ไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือเวลา

“คุณพูดถูก”

เจียงเหยาก็เห็นด้วย “คุณว่าขายอะไรให้คนชนบทดีนะ?”