ตอนที่ 150 ปลีกตัวกลับบ้าน

ตอนที่ 150 ปลีกตัวกลับบ้าน

เถ้าแก่ซุนตัวสั่นงันงกอยู่ด้านข้าง เพราะเขารู้ว่าเจียงหว่านหยิบถ้วยชาของเขาไป

เกิดอันใดขึ้น เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่านางไม่พอใจนายน้อยเป็นอย่างยิ่ง

ซ่งเหวินฮุ่ยเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ นางดึงเจียงหว่านเบา ๆ แล้วลากนางมาไว้ด้านหน้าเพื่อปกป้อง

เจียงหว่านอดกลั้นความคิดที่จะสาดน้ำชาอีกถ้วยเอาไว้ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มฝืน ๆ ว่า “นายน้อย เสื้อผ้าของเจ้าเปียกแล้ว รีบไปเปลี่ยนเสียเถิด มองดูแล้วสกปรกยิ่งนัก”

ตระกูลใหญ่ที่พิถีพิถันอยู่บ้าง หากเสื้อผ้าด้านนอกเปียกหรือเปื้อน ย่อมไปเปลี่ยนก่อนเสมอ ทว่านายน้อยผู้นี้กลับดูราวกับมีหนังหน้าหนาเป็นพิเศษมาตั้งแต่กำเนิด เขานั่งลงไปตรง ๆ

“น้ำชาเพียงเล็กน้อยไม่เป็นไรหรอก โบกพัดสักหน่อยก็แห้งแล้ว”