ตอนที่ 12 ฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางวันแสก ๆ

ตอนที่ 12 ฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางวันแสก ๆ

หนึ่งชั่วยามต่อมา ทั้งครอบครัวก็กลับมาพร้อมของเต็มมือ

ก่อนเข้าบ้านทุกคนยังหัวเราะร่ากันอยู่ พอเข้าประตูบ้านเท่านั้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปหมด

หน่อไม้แห้งที่พวกนางตากไว้หายไปหมดแล้ว! ปลาเค็มที่แขวนไว้ก็อันตธานไปด้วย!

ซ่งเหวินฮุ่ยวิ่งพรวดเข้าไปในห้องครัว ในบัดดลนั้นดวงตาก็แดงก่ำ

“ของในตู้กับข้าวหายไปหมดแล้ว!”

ไข่และผักป่ามากมายขนาดนั้น อีกทั้งข้าวฟ่างที่ทางการมอบให้ตอนขึ้นทะเบียนถิ่นฐาน ก็ถูกขโมยไปจนหมดเกลี้ยง

“ต้องเป็นคนตระกูลไช่แน่ ๆ!”

เจียงหว่านไม่คิดว่าชาวบ้านจะมาเหลียวแลข้าวของกระจิดริดของบ้านนาง บ้านนางเพิ่งมาถึงยังจนที่สุด แม้แต่คนโง่ก็ไม่มาขโมย มีแต่ตระกูลไช่ที่ผูกใจเจ็บกับบ้านนางเพราะเรื่องแลกบ้านจนต้องเสียบ้านไป ครอบครัวนั้นคนก็มาก ต้องขาดแคลนอาหารเป็นแน่ มากที่สุดก็คือพวกนั้นที่มาขโมยของเอง

อินหวยซานก็คิดถึงตระกูลไช่เช่นกัน เขากัดฟันวางของในมือลงหมายจะเดินออกไป แต่กลับถูกน้องสาวของตนขวางไว้