กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 - หอสังหารโลหิต
เฒ่ามารเซวี่ยซาร้องคำรามก้องฟ้า เสียงโหยหวนและสิ้นหวัง ราวกับวิญญาณร้ายจากขุมนรก
เลือดบนพื้นดินราวกับงูหลามสีเลือดแต่ละตัว พันธนาการรอบร่างของเขาและหลอมรวมเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง
บาดแผลของเขาสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ใบหน้าที่เคยซีดเซียวค่อยๆ กลับมามีสีเลือด ซ้ำยังแดงสดกว่าเดิม ราวกับถูกทาด้วยชาดหนาเตอะ
ขณะเดียวกัน กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออกจากร่างเขา แข็งแกร่งและชั่วร้ายยิ่งกว่าเดิม
แสงสีเลือดพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมท้องฟ้าที่เคยมืดมิดให้กลายเป็นสีเลือด ราวกับวันสิ้นโลกมาเยือน
สีหน้าของนักพรตจื่อหยางเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาสัมผัสได้ถึงวิกฤตที่ไม่เคยมีมาก่อน