กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63 - กายาต้องห้ามและการคืนชีพ
เสี่ยวหมั่งได้ยินคำพูดของเย่จื่อซวน ก็รีบอ้าปากคายนิ้วของไป๋เซวียนที่ยังย่อยไม่หมดออกมาโดยไม่ลังเล
ภาพตรงหน้าน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก ทว่าเย่จื่อซวนกลับไม่มีท่าทีรังเกียจแม้แต่น้อย เธอรีบเก็บนิ้วนั้นเข้าไว้ในอ้อมอกด้วยสีหน้าจริงจังและเด็ดเดี่ยว
"ขอบใจ"
นี่คือประโยคสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ให้หลินเย่ จากนั้นเธอก็หันหลังพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับสายฟ้าสีขาวที่หายวับไปจากสายตาของหลินเย่
หลินเย่มองเงาแผ่นหลังที่จากไปของเธอ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เดิมทีเขาอยากจะปลอบใจเธออีกสักสองสามประโยค