กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 ผิดปกติ! สัตว์จรจัดตาแดง!
"ลูกพี่ ผมรู้อยู่แล้วว่าพี่ยังตัดใจทิ้งผมไปไม่ได้หรอก"
ตากล้องหวังฝานเดินตามก้นต้อย ๆ ยังคงจำคำเชิญของผู้กองหงก่อนหน้านี้ได้ดี
ได้เป็นตำรวจผู้ช่วย ทำงานหนึ่งปีได้บรรจุเป็นตัวจริง ชามข้าวเหล็ก (งานราชการที่มั่นคง) ชัด ๆ...
"ลูกพี่ ผมไม่เคยรู้สึกว่าผู้ชายคนไหนจะหล่อเท่าพี่มาก่อนเลยนะเนี่ย" หวังฝานรีบพุ่งเข้าไปกอดขาอ้อนวอน
"พอได้แล้ว ๆ เลิกประจบสอพลอได้แล้ว ไป ไปทำงานกันเถอะ!"
จากนั้น
ทั้งสองคนก็ถือไม้คีบขยะกันคนละอัน แล้วเริ่มเดินตระเวนอยู่แถว ๆ รอบสถานีตำรวจเมืองหลงไห่
ผู้กองหงที่ยังเดินไปไม่ไกล ยืนอยู่บนบันไดหน้าโถงสถานีตำรวจ ถึงกับพูดไม่ออก