Chapter 0393

ตอนที่ 393 เฒ่าชราผู้นี้สยบความเคลื่อนไหว

กระดาษแผ่นน้อยหยุดนิ่งอยู่ในมือเสิ่นเยี่ยนชั่วขณะ ก่อนถูกส่งเข้าไปในเปลวเทียน

เปลวไฟเลียผ่านคำว่า “สยบความเคลื่อนไหว” ขี้เถ้ากระดาษม้วนตัวแล้วร่วงหล่นลงในอ่างทองแดง

ซูเนี่ยนมองประกายไฟจุดสุดท้ายที่ดับมอดลง “อาการป่วยของท่านราชครู จะไหวหรือเจ้าคะ?”

“ในเมื่อเขาส่งคำนี้มาให้ วันนี้ต่อให้ต้องให้คนหาม เขาก็จะหามตัวเองไปถึงท้องพระโรง”

เสิ่นเยี่ยนช่วยจัดหมวกขุนนางให้เข้าที่ สายตามองใบหน้านางค้างไว้อึดใจหนึ่ง “ทว่าอย่าได้ฝากความแพ้ชนะไว้ที่เขาเพียงลำพัง”

“สิ่งที่ข้าพยายามแลกมาด้วยเวลาสิบวัน จะไม่เหลือเพียงแค่คำพูดของคนผู้เดียว”

ยามประตูปราสาทเปิดออก ท้องฟ้ายังมืดมิด

เหล่าขุนนางก้าวข้ามบันไดหินยาว พื้นรองเท้าดึงเอาคราบน้ำที่เย็นเยือกติดขึ้นมา ที่หน้าประตูโถงวางอ่างถ่านเอาไว้ แต่ไอความร้อนกลับอุ่นไปไม่ถึงส่วนลึกของขั้นบันไดหยก ไอสีขาวที่ทุกคนพ่นออกมาต่างจางหายไปอย่างไร้ร่องรอยระหว่างแนวหมวกและสายรัด

ซูเนี่ยนยืนอยู่ในแถวขุนนางกรมคลัง