กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 379 ตัวอักษรบนซับในเสื้อคลุม
หูหิ้วกล่องอาหารกดทับลงบนฝ่ามือของวั่งชู
นางมองรอยฝีเข็มบรรทัดนั้น ชั่วขณะหนึ่งลืมวางถ้วยโจ๊กล่าปาลง
“ร่วมหลุมลึกสงัด ไยต้องนัดหมาย เมื่อยังมีชีวิตร่วมทาง นั่นคือครองคู่จนผมขาว”
เส้นไหมมีสีใกล้เคียงกับเสื้อคลุม หากไม่ใช่เพราะลมหนาวพัดชายเสื้อเปิดออก ก็แทบจะมองไม่ออก ฝีเข็มก็นับว่าไม่สวยงามนัก มีบางจุดที่เอียงด้วย ตัวอักษร “โถว” ที่ปลายประโยคถูกเบียดแน่นเกินไป เหมือนตอนจะปักไม่ได้คำนวณตำแหน่งให้ดีก่อน
ซูเนี่ยนกระชับเสื้อคลุม ก้มศีรษะมองตามสายตาของวั่งชู
“เจ้าเห็นแล้วหรือ?”
“ใครปักหรือ?” วั่งชูถามจบ สายตาก็ทอดมองไปยังเสิ่นเยี่ยน
คนในบ้านที่ปักผ้าเป็นมีไม่น้อย ทว่าจือเวยนั้นปักฝีเข็มได้คล่องแคล่ว อักษรของอาเหอก็เป็นระเบียบ ส่วนท่านยายสมัยสาวๆ ยิ่งอาศัยงานปักแก้ผ้ามานับไม่ถ้วน ไม่มีใครปักตัวอักษร “ไป๋” ให้กว้างข้างแคบข้างเป็นแน่