กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 372 วั่งซู
เสิ่นเยี่ยนโน้มตัวลงมองอยู่ครูใหญ่ ปลายนิ้วสัมผัสที่กลางคิ้วของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา
“เหมือนผู้ใดกัน?”
ซูเนี่ยนอุ้มผ้าห่อตัวทารกเขยิบออกไปด้านข้าง “ไม่เหมือนเจ้า”
“เมื่อครู่ที่เจ้ามองคือข้า”
“ข้ามองว่าบนหน้าเจ้าเปื้อนหมึก”
เสิ่นเยี่ยนยกมือขึ้นเช็ดทว่าไม่มีหมึก ซูเนี่ยนหางตาโค้งงอ อุ้มเด็กเข้าห้องไป ทิ้งให้เขายืนอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง
วั่งซูเติบโตขึ้นอย่างช้าๆ ในเมืองชิงเหอ
หลังจากที่นางเดินได้ สิ่งที่ทำบ่อยที่สุดคือการติดตามหลังยายของนางไป
ยามซูเนี่ยนไปแปลงผัก นางจะถือจอบเล็กที่สูงกว่าตัวเอง ยามซูเนี่ยนสอนหนังสือ นางจะเกาะขอบหน้าต่างชะโงกหน้ามองเข้าไป แม้กระทั่งยามที่มีชาวเมืองมาขอให้วินิจฉัยคดี นางก็จะขนเก้าอี้เตี้ยตัวหนึ่งไปนั่งอยู่ข้างประตู ทำท่าทางราวกับฟังเข้าใจทุกอย่าง