กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 345 แสงโคมยามสาม
พู่กันชาดในมือของเสิ่นเยี่ยนหักออกเป็นสองท่อน
หยดหมึกกระเด็นเปื้อนฎีกา เขาไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง ผลักเก้าอี้ออกแล้วพุ่งตัวไปยังห้องข้างๆ ในวินาทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก แพทย์หญิงก็รีบตรงมาจากห้องพักข้างเรือน เสิ่นอวิ๋นสวมเสื้อคลุมวิ่งผ่านระเบียงทางเดิน รองเท้ายังสวมสลับข้างไปข้างหนึ่ง
ภายในห้องคลอด ซูเนี่ยนกำลังประคองขอบโต๊ะเอาไว้
ถ้วยน้ำชาที่แตกละเอียดวางอยู่ข้างเท้า น้ำร้อนไหลนองไปตามร่องอิฐ หน้าผากของนางเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น มือข้างหนึ่งกดลงบนหน้าท้องที่นูนป่องออกมา ปลายนิ้วจิกลึกลงไปในเนื้อผ้า
“ปวดมานานเท่าใดแล้ว” แพทย์หญิงคุกเข่าลงตรวจดู
“เพิ่งเริ่มเมื่อครู่นี้เอง”
คำพูดที่ยังกล่าวไม่ทันขาดคำ ความเจ็บปวดระลอกใหม่ก็ถาโถมเข้าใส่
แผ่นหลังของซูเนี่ยนโค้งงอ ลมหายใจราวกับถูกรัดจนขาดห้วง ขอบโต๊ะใต้ฝ่ามือส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เสิ่นเยี่ยนก้าวข้ามเศษกระเบื้องแตกยื่นมือไปประคอง ทว่ากลับถูกนางคว้าข้อมือเอาไว้แน่น