Chapter 0290

ตอนที่ 290 คำใบ้ของเจิ้งฉงเหนียน

ซูเนี่ยนไม่ได้นอนมาทั้งคืน

นางนั่งอยู่ในห้องหนังสือ กุมก้อนทองเก่าไว้ในอุ้งมือ พลิกไปพลิกมาอย่างถือวิสาสะ

มุมของก้อนทองที่เดิมเคยบาดมือนาง บัดนี้ถูกนางลูบไล้จนแทบจะขึ้นเงา

คำพูดนั้นของเจิ้งฉงเหนียนเปรียบเสมือนเส้นเชือกที่รัดลำคอนางไว้

ความลับในตัวเจ้าน่ะ ปิดคนอื่นไปได้ไม่ตลอดหรอก

เขารู้มากน้อยเพียงใด?

หรือเขาทายว่านางมีโรคเรื้อรัง หรือว่าเขามองออกไปนานแล้วว่านางเป็นสตรี?

หากเป็นเพียงเรื่องแรก เขาคงไม่ใช้คำว่า “ความลับ”

ยิ่งไม่มีทางมองนางเช่นนั้นที่หน้าประตูวัง