Chapter 0257

ตอนที่ 257 ความยับยั้งชั่งใจถึงขีดจำกัดในตำหนักข้าง

มือของเสิ่นเยี่ยนที่เกาะอยู่บนกลอนประตูไม่ยอมปลดปล่อยออกเสียที

ในตำหนักข้างเงียบสงัดเกินไป

เงียบจนเสียงลมหายใจหอบถี่ของซูเนี่ยนประหนึ่งแนบชิดอยู่ข้างกระดูกหูของเขา เสียงนั้นแทรกซึมเข้าไปในโสตประสาททีละแว่วทีละแว่ว

นางแทบจะโถมทั้งร่างลงในอ้อมกอดเขา หน้าผากแนบชิดไหล่เขา นิ้วมือคว้าจับสาบเสื้อเขาไว้อย่างไร้สติ แม้ชุดขุนนางจะหนาหนัก ทว่ากลับไม่อาจกั้นอุณหภูมิอันร้อนระอุจากร่างกายนาง

เสิ่นเยี่ยนก้มหน้ามองปราดหนึ่ง ลูกกระเดือกเผลอขยับขึ้นลงอย่างหนักหน่วง

“ซูเนี่ยน ปล่อยมือ”

ซูเนี่ยนได้ยิน ทว่ากลับไม่เข้าใจความหมาย