กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 222 กระดาษเก่าที่เขาส่งให้ กลับซ่อนจุดตายของกรมอาญาไว้
ซูเนี่ยนไม่ได้เอื้อมไปรับจดหมายในทันที
นางยืนอยู่หน้าจวนจอหงวน สายตากวาดผ่านรถม้าผ้าสีน้ำเงินคันนั้น แล้วกลับมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของวัยกลางคน
ชายผู้นี้แต่งกายธรรมดา แต่จี้หยกที่เอวหาใช่ของทั่วไปไม่ รอยเย็บที่ปลายแขนเสื้อละเมียดละไม เห็นได้ชัดว่ามิใช่บ่าวไพร่ธรรมดา
“นายของเจ้าคือผู้ใด”
ชายวัยกลางคนลดเสียงลง “บัณฑิตอาลักษณ์สำนักหานหลิน ท่านเฉินขอรับ”
ปลายนิ้วของซูเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง
บิดาของเฉินวั่ง
นางรับจดหมายมา ที่ปากซองมีตราประทับส่วนตัวสีอ่อนประทับอยู่ นางเคยเห็นลวดลายตราประทับนั้น เฉินวั่งเคยนำตำราของบิดามาให้นางดู บนนั้นก็คือตราประทับชิ้นนี้
“เข้ามาในจวนค่อยว่ากัน”