กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 180 หมากสามเดินของตระกูลหวัง นางจ้องเขม็งเพียงหนทางเดียว
ซูเนี่ยนจ้องมองแผ่นกระดาษโน้ตนั้น ความร้อนผ่าวที่ใบหูแผ่ซ่านลามไปถึงข้างลำคอ
ไอความร้อนจากซาลาเปาลอยขึ้นสู่ด้านบน หมอกสีขาวกระจายตัวแนบชิดกับปลายนิ้วนาง นางพลิกแผ่นกระดาษไปด้านหลังแล้วพลิกกลับมาอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าตนมิได้อ่านประโยคสุดท้ายนั้นผิดไป
ต่อไปข้าจะอบรมคนให้เบาลงกว่านี้
คำพูดนี้ดูเคร่งขรึม ทว่าทุกถ้อยคำกลับดูราวกับกำลังหัวเราะเยาะนาง
ลู่ชิงขยี้ตาเดินออกมาจากห้อง เมื่อเห็นกล่องใส่อาหาร ความสดชื่นก็หวนกลับมาทันที
“พี่เนี่ยน ซาลาเปานี่มาจากไหนหรือ?”
ซูเนี่ยนยัดแผ่นกระดาษลงในแขนเสื้อ กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “เก็บได้”
ลู่ชิงมองซาลาเปาที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบในกล่องด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือ “เมืองหลวงมีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยหรือ? ถ้าเช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะตื่นเช้ามาเก็บบ้าง”
ซูเนี่ยนยัดซาลาเปาใส่มือเขาหนึ่งลูก “กินของเจ้าไปเถิด”