กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 140 อย่าให้ข้าเห็นเจ้าหนาวอีก
ยามที่เสิ่นเยี่ยนเก็บกระดาษแผ่นนั้นเข้าในช่องลับ ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว
เขาไม่ได้นอน
หนึ่งคืนผ่านไป ชาบนโต๊ะเย็นลงแล้วเปลี่ยนใหม่ เปลี่ยนแล้วก็เย็นลง พ่อบ้านยืนลังเลอยู่หน้าประตูนานมาก สุดท้ายก็ไม่กล้าเข้าไปเตือน
เสิ่นเยี่ยนผลักหน้าต่างออก ปล่อยให้ลมเย็นพัดเข้ามา
เขาจำเป็นต้องสงบจิตใจ
ซูเนี่ยนเป็นสตรี
เรื่องนี้เปรียบเสมือนตะปูที่ตอกลงไปในส่วนลึกที่สุดของหัวใจเขา ความเจ็บปวดเป็นเรื่องจริง ความโล่งอกก็เป็นเรื่องจริง ความหวั่นไหวที่ไม่ควรมีนั้นในที่สุดก็มีที่มาที่ไป ทว่าสิ่งที่ตามมากลับเป็นการข่มใจที่หนักหน่วงยิ่งกว่า
เขาไม่อาจเปิดโปงนาง
อย่างน้อยก็ในตอนนี้