Chapter 0093

ตอนที่ 93 ลูกชายของหลี่จิ่ว?

เมื่อเสียงกระดิ่งทองแดงถูกสายฝนพัดพาไปไกล เสิ่นเยี่ยนจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

ผู้ดูแลกิจการปิดปากอย่างรู้ความ กลืนเรื่องจุกจิกที่ยังพูดไม่จบกลับลงไป

เสิ่นเยี่ยนมองแผ่นหลังสีเขียวเบื้องหน้าที่ลับหายไปในสายฝน ครู่ต่อมาจึงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ต่อ”

ผู้ดูแลกิจการรีบส่งสมุดบัญชีขึ้นไปให้

สองสามวันหลังจากนั้น ซูเนี่ยนก็เก็บร่มไผ่หมึกอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม

หลังจากฝนหยุด นางก็รีบเช็ดร่มให้แห้งแล้วเก็บเข้าก้นหีบอีกครั้ง ร่มของจ้าวหลิงก็ถูกนางนำไปคืนให้เขาเช่นกัน ขณะที่จ้าวหลิงรับร่มไป สีหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก มองนางอยู่หลายครา สุดท้ายก็ได้แต่เค้นคำพูดประโยคหนึ่งว่า “คราวหน้าอย่าเดินตากฝนสะเปะสะปะอีกล่ะ”

ซูเนี่ยนฟังแล้วรู้สึกงุนงงเหลือประมาณ

นางไปเดินตากฝนสะเปะสะปะที่ไหนกัน?

ทว่าช่วงนี้จ้าวหลิงผิดปกติไปมาก นางจึงขี้เกียจจะเอาความ ถือเสียว่าเขาคงนิสัยเอาแต่ใจตามแบบฉบับซื่อจื่ออีกแล้ว