Chapter 0058

ตอนที่ 58 อักษรเจี่ยตัวนี้ ช่างใจถึงนัก!

ซูเนี่ยนหยุดฝีเท้าลงในเงากำแพง ปลายนิ้วค่อย ๆ กำแน่น

อีกฝั่งของระเบียงข้างเงียบไปครู่หนึ่ง มีคนตอบรับแผ่วเบา ก่อนเสียงฝีเท้าจะห่างออกไปอย่างรวดเร็ว

หวังปิ่งเหวินไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก

ซูเนี่ยนเองก็ไม่ได้ชะโงกหน้าไปดู

นางหมุนตัวจากไปทางอื่น สีหน้ายังคงราบเรียบ ทว่าในใจกลับครุ่นคิดประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา

ถามถึงเกณฑ์การตัดสิน

สี่คำนี้ช่างพอเหมาะพอเจาะนัก

หากมองในแง่เบา ก็คือนักศึกษาที่ห่วงความลำเอียงในการตรวจข้อสอบ หากมองในแง่หนัก ก็คือความพยายามมีอิทธิพลเหนือการตัดสินหลังการสอบ ทว่านางไม่มีหลักฐาน ทั้งยังไม่ได้ยินอาจารย์ผู้สอนจางตอบรับสิ่งใด ยิ่งไม่อาจนำคำพูดเพียงประโยคเดียวไปร้องต่อหน้าอธิการสำนักได้

หวังปิ่งเหวินทำการสิ่งใดมักเผื่อทางถอยไว้เสมอ