เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 40 นางเปิดปากขานไข สรรพคนในโถงไม่อาจกล้าหัวเราะ
ภายในหอคุณธรรมแจ่มชัด เสียงพูดคุยค่อย ๆ แผ่วเบาลง
ซูเนี่ยนนั่งอยู่มุมท้ายสุดของชั้นเรียนระดับสาม ในมือถือกระดาษหยาบแผ่นหนึ่ง บนกระดาษเขียนไว้เพียงไม่กี่บรรทัด นางพับแล้วพับอีกจนขอบแทบจะอ่อนนุ่มแล้ว
ลู่ชิงนั่งอยู่ข้างนาง เขายิ่งกว่านางเสียอีก
“พี่ซู วันนี้อธิการสำนักเป็นผู้จัดการด้วยตนเอง ท่านเสิ่นก็อยู่ที่นี่ด้วย หากเจ้าจะขึ้นไปจริง ๆ ห้ามพูดจาส่งเดชโดยเด็ดขาด”
ซูเนี่ยนยัดกระดาษเข้าไปในแขนเสื้อแล้วกล่าวอย่างเกียจคร้าน “วางใจเถิด ข้าเข้าใจความพอดีที่สุด”
ลู่ชิงได้ยินคำนี้ ใจยิ่งแขวนค้างหนักกว่าเก่า
ทุกครั้งที่นางพูดว่าเข้าใจความพอดี โดยปกติแล้วมักจะมีเรื่องเกิดขึ้น
บนโถง อธิการสำนักเซี่ยหวยจางนั่งอยู่ตำแหน่งเจ้าสำนัก
ชราภาพผู้นี้หนวดเคราขาวโพลน แต่ทว่าสุขภาพดูดีเยี่ยม ดวงตาคู่หนึ่งไม่ขุ่นมัว เมื่อกวาดสายตามองเหล่านักศึกษาทั่วทั้งโถง ดูราวกับสามารถมองทะลุถึงปริมาณน้ำหมึกในท้องของแต่ละคนได้