เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลายเดือนที่พวกเขาหายไป ในโลกนี้กลับเป็นเพียงเรื่องของสามวันเท่านั้น
สามวันนี้พอดีเป็นช่วงที่พวกเขาหยุดพักไม่ต้องเข้าเฝ้า อีกทั้งหลินโม่ยังมีวันลาพักแต่งงาน ดังนั้นแม้พวกเขาจะหายไปหลายเดือน แต่สำหรับผู้คนในเมืองหลวงแล้วก็รู้สึกไม่ต่างอะไรจริง ๆ
เจ้านกยูงฉูดฉาดกับเจ้าคนงามทึ่มสองคนถูกกดให้อ่านหนังสืออยู่ ทั้งสองคนอายุก็ไม่น้อยแล้วสามารถเข้าร่วมการสอบขุนนางได้
อีกทั้งสองคนนี้ก็ไม่โง่ ทางด้านวรรณศิลป์ต่าง ๆ ก็ไม่เลว เพียงแต่บุคลิกออกจะเรียบง่ายไร้เดียงสาเกินไปหน่อย
ตอนที่หลินโม่กลับมา ราวกับผ่านไปชั่วชีวิต มองห้องของตัวเอง มองเครื่องเรือนไม้และต้นไม้คุ้นตา นางแทบจะร้องไห้ออกมา
“ข้าในที่สุดก็กลับมาแล้ว ในที่สุดก็ไม่ต้องอ่านหนังสือต่อแล้ว!”
หลายเดือนนี้สิ่งที่นางรำคาญที่สุดคือการไปเรียนหนังสือทุกวัน ท่านพ่อท่านแม่ พี่ชายพี่สาวยังเที่ยวเล่นได้ทั่วทุกที่ แต่นางไม่มีเวลาไปเที่ยวเล่นเลย ไปโรงเรียนแต่เช้า กว่าจะกลับมาก็ตอนค่ำ
อีกทั้งทั้งที่มีสามีแล้วแต่ก็ยังใกล้ชิดกับสามีไม่ได้ เพราะนักเรียนมัธยมปลายทำแบบนั้นผิดกฎหมาย ในโลกนั้นพวกเขายังไม่บรรลุนิติภาวะ
ไป๋เสี่ยวเองก็คุ้นเคยกับโลกนี้มากกว่า หลังจากกลับมาก็ถอนหายใจโล่งอกเช่นกัน
คนอื่น ๆ ยังคงออกจะเหม่อลอยอยู่บ้าง จริง ๆ แล้วพวกเขาก็ค่อนข้างชอบโลกนั้น ทำอะไรก็สะดวก อีกทั้งไม่ต้องไปยุ่งกับเรื่องใหญ่ของบ้านเมือง