เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อมองจดหมายกล่าวโทษฉบับนี้ เจิ้นหนานอ๋องก็เอ่ยข้อสงสัยอันลึกซึ้งออกมา “หลินโม่เด็กน้อยคนนี้ตอนนี้ยังเขียนหนังสือไม่ค่อยเป็นอีกหรือ นางอายุเกินสิบปีแล้วไม่ใช่หรือ”
ไม่น่าเป็นเช่นนั้น ตระกูลหลินเป็นตระกูลบัณฑิต มีเกียรติสูงส่งมาหลายชั่วอายุคน เรื่องการอบรมสั่งสอนบุตรธิดาน่าจะให้ความสำคัญมาก ทว่าลายมือไก่เขี่ยเช่นนี้จะเป็นฝีมือคนตระกูลหลินได้อย่างไร
เจิ้นหนานอ๋องหาข้ออ้างที่ดีให้หลินโม่ “คงเป็นสาวใช้หรือบ่าวหนุ่มเขียนแทนกระมัง ยายเด็กคนนี้ขี้เกียจมาแต่ไหนแต่ไร คงขี้เกียจเขียนเองเลยให้คนอื่นเขียนแทน”
กล่าวจบเขาก็พยักหน้า ต้องเป็นเช่นนี้แน่ เป็นเช่นนี้แน่นอน
จี้เชียนฮวา: ……เสด็จพ่อ ท่านคิดมากไปจริง ๆ แล้ว
ท่านก็รู้ว่ายายเด็กคนนั้นขี้เกียจมาก แล้วเหตุใดท่านจึงคิดว่านางจะฝึกเขียนหนังสือเล่า
จี้เชียนฮวาตัดสินใจทำลายจินตนาการของเสด็จพ่อ เขาจ้องตาท่านอย่างจริงจังแล้วกล่าว “เสด็จพ่อ ข้ายืนยันและแน่ใจที่สุดว่าจดหมายฉบับนี้เป็นฝีมือของหลินโม่แน่นอน ข้ากับนางโตมาด้วยกัน นางมีฝีมือระดับใดข้ารู้อย่างชัดเจน”
“จดหมายฉบับนี้นางทำได้เกินความสามารถปกติแล้ว มิฉะนั้นพวกเราสองคนอ่านไม่เข้าใจแน่ คาดว่าถ้าลากทหารทั้งค่ายทหารมาอ่านก็ยังอ่านไม่เข้าใจ จดหมายที่ทำให้พวกเราสองคนอ่านเข้าใจได้นั้นเป็นฝีมือนางที่ทำได้เกินความสามารถปกติอย่างแน่นอน”