กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ขณะที่หลินโม่อายุได้หกเจ็ดขวบ ภายในบ้านนอกจากเสนาบดีหลินแล้วก็ไม่มีใครอุ้มนางขึ้นได้อีกแล้ว
มองก้อนเนื้อตุงตังนี้ เสนาบดีหลินก็เหนื่อยจนเหงื่อแตกทุกวันเช่นกัน
“หลินโม่เอ๋อร์ เจ้าก็ควรกินให้น้อยลงบ้างแล้ว หรือไม่ก็ขยับร่างกายให้มากขึ้น เจ้าดูเนื้อที่เจ้าโตขึ้นสิ พี่ชายพี่สาวของเจ้ารวมกันยังไม่หนักเท่าเจ้าเลย”
หลินโม่กำลังถือไก่ย่างตัวหนึ่งกินอยู่อย่างเอร็ดอร่อย นางมองมือของตนที่อ้วนจนเป็นแอ่งเนื้อ แล้วพูดอย่างมีเหตุมีผลว่า “ท่านพ่อ นี่เขาเรียกว่าไขมันทารก พอข้าโตขึ้นแล้วก็จะหายไปเอง”