ตอนที่ 315 ทุกคนล้วนเป็นเด็กน้อย

สามคนกับอีกหนึ่งระบบต่างคนต่างมีอนาคตอันสดใส เพียงแต่อนาคตของหลินโม่นั้นค่อนข้างจะแตกต่างไปจากผู้อื่นอยู่บ้าง

“หลินโม่เอ๋อร์! เจ้าเอารองเท้าหุ้มข้อของข้าไปซ่อนไว้ที่ใดอีกแล้ว!”

ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าใดแล้ว ช่วงเวลานี้สิ่งแรกที่เสนาบดีหลินทำทุกวันหลังตื่นนอนก็คือการหารองเท้า รองเท้าขุนนางต้องคอยตามหาใหม่ทุกวัน

หลินโม่หลบอยู่ใต้โต๊ะนั่งกอดเข่า นางได้ทดลองดูแล้ว โต๊ะตัวนี้ค่อนข้างใหญ่ หากหลบอยู่ข้างในสุด มือของท่านพ่อย่อมยาวไม่พอ คว้าตัวนางไม่ได้

ฮูหยินหลินหยิบรองเท้าคู่ใหม่ออกมาจากตู้ “เอาเถอะ ๆ อย่ามัวชักช้าเลย ประเดี๋ยวข้าจะช่วยหาให้อีกแรง ท่านรีบออกไปก่อนเถิด มิฉะนั้นจะไปสายอีก”

ทุกเช้าล้วนโกลาหลวุ่นวายไปหมด วันคืนเช่นนี้ไม่รู้จะบรรยายอย่างไรดีแล้วจริง ๆ