กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ไม่นานหลินโม่ก็ครบครึ่งขวบ
ในช่วงครึ่งปีนี้ นางยึดเตียงของท่านพ่อท่านแม่ตัวเองไปเลยครึ่งปี
เดิมทีเสนาบดีหลินตั้งใจจะให้นางนอนได้สองเดือนแล้วก็อุ้มไปเสีย แต่ใครจะรู้ว่าเจ้าตัวแสบผู้นี้ไม่เชื่อฟังเอาเสียเลย
ตอนกลางคืนเพียงเจ้าแตะต้องนาง นางก็ร้อง และเสียงร้องก็เศร้าสลดเป็นพิเศษ ราวกับเจ้าไปทำอะไรให้นางเข้า
พอเจ้าไม่แตะต้องนางแล้ว นางก็ลืมตาโตไร้เดียงสาขึ้นมองเจ้า แล้วยังเผยยิ้มไร้ฟันให้เจ้าบ่อย ๆ
ต่อมาหมดหนทางจริง ๆ พวกเขาจึงได้แต่ปล่อยให้หลินโม่นอนอยู่ตรงนี้