กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังซื้อกับข้าวกลับมาถึงบ้าน หลินโม่ก็หิ้วของไปหาคุณยายอย่างคุ้นเคย
มองเด็กหน้าหนาคนนี้แล้ว คุณยายก็มีสีหน้าพูดไม่ออก
“นี่ เจ้าหนูน้อย มาอาศัยกินข้าวที่บ้านฉันทุกวัน เห็นว่าคนแก่อย่างฉันใจดีจริง ๆ ใช่ไหม”
หลินโม่พยักหน้าอย่างซื่อตรง “ใช่ค่ะ”
คุณยาย: ……พูดมาแบบนี้แล้วจะให้ฉันตอบยังไง
ความจริงใจเอาชนะได้ทุกอย่าง สุดท้ายหลินโม่ก็ได้อาศัยกินข้าวที่นี่อีกมื้อ
ที่จริงจะบอกว่ามาอาศัยกินฟรีก็ไม่ได้เสียทีเดียว เพราะทุกวันเธอจะหิ้วกับข้าวมาด้วย พอมีเธอเข้ามาร่วมวง เธอรู้สึกว่าชีวิตของคุณยายดีขึ้นด้วยซ้ำ อย่างไรเสียกับข้าวก็มีมากขึ้น แถมบางครั้งยังมีเนื้อให้กินอีก