กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินโม่พล่ามมั่ว ๆ อยู่ตรงนี้ สุดท้ายก็ถูกพี่ชายของนางไล่ออกไป
“ถ้าเจ้ามีเวลาขนาดนี้ ก็ไปอ่านหนังสือให้มากกว่านี้เสียยังดีกว่า ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็ไปช่วยงานให้มากขึ้นหน่อยก็ได้ อย่าเสียเวลาอยู่กับข้าตรงนี้เลย สิ่งที่เจ้าว่านั่นไม่มีทางเกิดขึ้นกับข้าหรอก เจ้าก็ช่วยใช้สมองอันน้อยนิดของเจ้าให้น้อยลงหน่อยเถิด ระวังจะใช้มากเกินไป”
หลินชีปิดประตูโครมต่อหน้าพวกเขา หลินโม่และไป๋เสี่ยวเบิกตากว้างสองคู่ด้วยสีหน้าตาค้างอ้าปากหวอ
หลินโม่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามไป๋เสี่ยวอย่างจริงจัง “พี่ชายข้าพูดแบบนี้คือดูถูกข้าอยู่หรือไม่ เขาคิดว่าสมองข้าไม่ดีใช่หรือไม่”
ไป๋เสี่ยวพยักหน้า “ข้าว่าอย่างนั้น”