ตอนที่ 238 เท้าเปื่อย

“ดูเจ้าสิ เมื่อวานก็ไม่รู้จักเข้านอนแต่หัวค่ำ กินข้าวเสร็จแล้วไม่รู้จักไปนอนเร็ว ๆ หรือไง ดูถุงใต้ตาสองข้างของเจ้าสิ”

เสนาบดีหลินมองท่าทางที่หลินโม่พยายามลืมตาขึ้นมาก็จนปัญญาจริง ๆ แต่ก่อนอย่างน้อยก็ยังตื่นขึ้นมากลางทาง ตอนนี้ตลอดทางคนคนนี้ไม่เคยลืมตาขึ้นเลย

เจ้าไป๋เสี่ยวก็ซุกอยู่ในแขนเสื้อนอนหลับตุ่มไปหมด สองคนนี้ไม่มีใครพึ่งพาได้สักคน

หลินโม่เช็ดจมูกตัวเองแล้วโผกอดเอวท่านพ่อของนาง เสนาบดีหลินถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วแบกนางขึ้นหลัง

“ตื่นได้แล้ว ตื่นได้แล้ว อีกเดี๋ยวก็จะถึงแล้ว”

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าหัวไหล่ตัวเองเปียก พอหันไปมองก็เห็นเจ้าตัวแสบคนนี้เอียงหัวอยู่บนไหล่เขาพร้อมน้ำลายไหลยืด

เสนาบดีหลิน: !!!