กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คนทั้งสี่ที่รวมกันแล้วยังคิดเล่ห์เหลี่ยมอะไรไม่ออกสักคนนี้ วิ่งไปจนถึงเรือนร้างหลังหนึ่งตามทาง
หลินโม่เปิดประตูออกแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ให้พวกเจ้าดูฐานลับของข้า! เท่มากใช่หรือไม่!”
ขณะนั้นมีลมพัดผ่านมาวูบหนึ่ง พัดเอาเศษฝุ่นเต็มเรือนข้างในฟุ้งกระจาย
เว่ยเจิ้งอันกับฉินเจิง: ……
ฐานลับของเจ้านี่ค่อนข้างทรุดโทรมนะ ไม่มีคนอยู่นานแค่ไหนแล้ว?
“ใต้เท้าหลินน้อย เหตุใดท่านจึงมีเรือนอยู่ในที่รกร้างเช่นนี้เล่า นี่ก็ค่อนไปทางชานเมืองแล้ว ข้าจำได้ว่าที่แห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นที่ที่ราชสำนักสร้างขึ้นให้ผู้ลี้ภัยอาศัยยามเกิดภัยพิบัติแต่ก่อน เรือนของท่านก็น่าจะเป็นเช่นนั้นด้วยกระมัง”