กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเห็นรอยยิ้มแข็งทื่อของไท่เว่ย หลินโม่ก็ยังเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเป็นพิเศษ “ใบหน้าของพี่ชายเป็นตะคริวหรือเจ้าคะ? ต้องให้ท่านพ่อข้าช่วยนวดให้สักหน่อยหรือไม่?”
เสนาบดีหลินที่จู่ ๆ ก็ถูกพาดพิงถึง: ……เหตุใดต้องให้ข้านวดให้เขาด้วย เขานวดเองไม่ได้หรือ
ไท่เว่ยรีบโบกมือ “ไม่ต้อง ๆ ข้านวดเองสักหน่อยก็พอแล้ว”
ท่าทีของเขาทำให้หลินโม่เข้าใจว่าเขากำลังเขินอาย “ไอ้หยา ท่านไม่ต้องเขินอายหรอก ท่านพ่อข้าเป็นผู้อาวุโส ช่วยนวดหน้าให้เด็กรุ่นหลังอย่างท่านสักหน่อยจะเป็นไรไป พวกท่านมิได้เป็นเพียงขุนนางร่วมราชสำนัก แต่ยังเป็นผู้อาวุโสกับเด็กรุ่นหลังด้วย ไม่ต้องห่างเหินกันถึงเพียงนี้”